Nostalgia Narkomanki
Astrid Löfgren przedstawia 1. Cukier puder
Przez kolejne dni, miesiące, lata, obserwowałam, jak moja mama za sprawą Aleksandra stacza się na samo dno. Przestała chodzić do pracy, cały czas siedziała w domu. Przestała się nami interesować i zajmować. Dobrze było tylko wtedy, kiedy ktoś nas odwiedzał. Starała się stwarzać pozory kochającej się rodziny. Przed każdą wizytą babci, kogoś z rodziny, czy jej znajomych, starannie czesała nam włosy, wybierała ładne ubrania i kazała siedzieć cicho, nie mówić, co się u nas dzieje. Zazwyczaj spędzałyśmy z gośćmi od jednej do dwóch godzin. Później musiałyśmy iść do pokoju i siedzieć cicho. Ale wiedziałam, że oni dostrzegają, co się dzieje. Wiedziałam, że to wiedzą i nie reagują. Bo po co się wtrącać w czyjeś sprawy? To ich sprawa, niech sami rozwiązują swoje problemy. Gdyby ktoś zareagował wcześniej, albo gdybyśmy my powiedziały chociażby babci prawdę, to kto wie, może dzisiaj nie byłabym tą Niną, którą jestem. Może Lena nie byłaby tą Leną, którą jest. Może mama dostrzegłaby swoje błędy i naprawiła je w odpowiednim czasie. To tylko gdybanie, nie mogłam przewidzieć, jak by było.
Kategoria: Obyczajowe
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz