[979] Recenzja: Świątynia pustych słów – Karolina Barbrich

„Po burzy nadeszła upragniona cisza, przynosząc im spokój i coraz lepiej skrywaną rozpacz”, czyli wielki finał trylogii.

Świątynia pustych słów to finałowy tom trylogii Bezpamięć. Czytałam te książki jedna po drugiej, dzięki czemu byłam na bieżąco i doskonale pamiętałam, co wydarzyło się w poprzednich tomach. Od dłuższego czasu miałam je na liście „do przeczytania” i w końcu udało mi się z nimi zapoznać. Autorkę możecie kojarzyć jako @tostyikawa z bookstagrama. Jak wypada finał trylogii?

Świat mrocznej magii i czworo przyjaciół, którzy próbują w nim przetrwać.

Młodzi czarodzieje, z pomocą stowarzyszenia Incendium, kontynuują podróż, która ma rozwiązać to, co wydaje się nierozwiązywalne. Czy uda im się unicestwić dziwną moc, która zawładnęła dziewczyną? Jak ocalić Azela, schwytanego przez wrogich magów? Każde kolejne spotkanie z napotykanymi po drodze czarownikami coraz bardziej uświadamia przyjaciołom, że reguły wpojone im przez mentorów z kowenu Półksiężyc mają niewiele wspólnego z tym, jak wygląda prawdziwy świat. Aurora, Azel, Ezra i Oliver będą musieli odpowiedzieć sobie na pytanie, kim chcą być – i na jakich zasadach.

Ponownie wkraczamy w życie czwórki młodych magów — Aurory, Azela, Ezry i Oliviera, którzy toczą walkę ze złem. Świat staje coraz mroczniejszy, a granice przyzwoitości zacierają się. Co jest dobre, a co złe? Ile może poświęcić dla miłości i przyjaźni? Podoba mi się w tej serii motyw found family, który stanowi silny fundament tej trylogii. Bohaterowie dojrzewają, a ich splątane losy są coraz mocniejsze. Wiedzą, że mogą sobie ufać i polegać na sobie w świecie pełnym tajemnic i intryg. Dzięki wielu trudnościom, z jakimi się zmagają, świat wykreowany przez Karolinę Barbrich wydaje się dosyć realny.

Zakończenie trylogii pozostawia czytelnika z kilkoma niewiadomymi i możliwością refleksji. Jest też ono nieco gorzkie i nie każdemu przypadnie do gustu. Trylogia Bezpamięć to historia o poszukiwaniu swojego miejsca w świecie i próbie oderwania się od schematów i systemu, który został wpojony. To opowieść o sile przyjaźni, miłości i niezwykłej magii, która ma swoją cenę. Jeśli lubicie książki o czarodziejach, to ta seria może przypaść wam do gustu. Największą wadą tych powieści jest jej powolna akcja, która rozwija się dopiero pod koniec. Ale jeśli wolicie spokojniejsze historie, to warto sięgnąć po tę trylogię. Jestem ciekawa kolejnych dzieł tej autorki.

Ilość stron: 447

Wydawnictwo: Uroboros

Za możliwość przeczytania tej książki dziękuję wydawnictwu Uroboros ;)

Zajrzyjcie na mój profil na Instagramie oraz na profil wydawnictwa Uroboros ;)

[978] Recenzja: True Beauty tom 12 & 13 – Yaongyi

„Wierzyłem, że już nic gorszego nie może mnie spotkać”, czyli rozterki w najnowszych tomach True Beauty.

Wydawnictwo Jaguar powraca z serią komiksów, która podbiła serca milionom czytelników. Chodzi oczywiście o True Beauty, historię stworzoną przez Yaongyi i zekranizowaną jako k-dramę o tym samym tytule. Pewnie niektórzy z Was kojarzą, a dla tych, co kompletnie nie wiedzą, o co chodzi — może przykuje waszą uwagę.

Suho jest pewny swoich uczuć do Jugyeong. Tym razem nie zamierza się cofać. Problem w tym, że serce Jugyeong wciąż nie potrafi uciszyć wspomnień o Seojunie… A przeszłość, nawet ta najpiękniejsza, potrafi boleć najbardziej.

Rozdarta między dawną miłością a odradzającym się uczuciem, Jugyeong staje przed pytaniem, którego nie da się dłużej unikać: czy naprawdę nie wchodzi się dwa razy do tej samej rzeki? A może niektóre historie zasługują na drugą szansę?

Jakby tego było mało, dziewczyna zaczyna dostrzegać, że z Sujin dzieje się coś niepokojącego. Zaniepokojona, postanawia wyciągnąć do niej rękę. Gdy Sujin wreszcie zdradza swój sekret, rusza lawina wydarzeń, których nikt się nie spodziewał.

Jugyeong przez długi czas żyła w niepewności, rozdarta między przeszłością a tym, co dopiero może się wydarzyć. Teraz jednak zaczyna rozumieć, kto jest naprawdę bliski jej sercu, a komu może ofiarować jedynie przyjaźń. Zanim jednak zdąży uporządkować własne emocje, los stawia przed nią kolejne wyzwanie.

Gdy przypadkiem odkrywa, że narzeczony jej bliskiej koleżanki nie jest wobec niej uczciwy, Jugyeong zaczyna coraz bardziej wątpić w istnienie prawdziwej, szczerej miłości.

Jednocześnie dziewczyna zmaga się z własnymi rozterkami dotyczącymi przyszłości. Ma wrażenie, że wszyscy wokół niej spełniają swoje marzenia, podczas gdy ona wciąż stoi w miejscu. Jednak pewnego dnia wpada na pomysł, który może całkowicie odmienić jej życie i otworzyć przed nią zupełnie nową drogę.

To już 12 i 13 tom z tej serii, której czytanie rozpoczęłam ponad rok temu (przy okazji premiery pierwszego tomu). Wielokrotnie podkreślam, że jestem wielką fanką literatury azjatyckiej i zawsze chętnie po nią sięgam, więc nie mogłam sobie odpuścić kolejnych epizodów. Jeśli nie czytaliście od początku, to raczej bez sensu jest sięgać po tę historię. Ta seria jest pełna emocji: od radości do smutku, poprzez wzruszenie i śmiech. Z pozoru może się wydawać, że jest to głupiutka i banalna historia, ale ona kryje w sobie coś więcej. Postacie zmagają się z autentycznymi problemami, dzięki czemu łatwo się z nimi utożsamiać. Autorka nie boi się podejmować trudnych tematów, w tym także tych coraz mroczniejszych. Ukazuje ciemną stronę popularności i mediów społecznościowych — możemy zobaczyć, jak ciężkie jest życie idoli w Korei. Ponownie pojawia się także problem stalkingu. Nie jest to tak do końca cukierkowa opowieść.

Nasza główna bohaterka miota się pomiędzy Suho, a Seojunem. W tomie 12 powraca Sujin przyjaciółka, której życie na co dzień może wydawać się idealne. Ale im bardziej ją poznajemy, tym dostrzegamy coraz więcej mroku — spotkało ją wiele złego i nie do końca potrafi sobie z tym poradzić. Jej wątek jest dosyć spory i cieszę się, że Yaongyi nie skupia się wyłącznie na głównych bohaterach, ale stara się również rozwijać poboczne kwestie. W 13 tomie Jugyeong powoli zaczyna rozumieć swoje uczucia, ale na drodze spotyka kolejne przeszkody. W tym tomie pojawia się wątek zdrady, co daje do myślenia w kwestii prawdziwej miłości. Świetnie jest oddany także wątek tego, w jaki sposób czuje się nasza główna bohaterka — która czuje, że każdy do czegoś dąży, ma jakiś cel, coś mu się udaje — a ona sama ma wrażenie jakby stała w miejscu. Myślę, że wielu z nas może się utożsamić z Jugyeong.

Te komiksy potrafią zainteresować, a z każdym kolejnym tomem robią się dojrzalsze. Bohaterowie się zmieniają, zmagają się z różnymi problemami i starają się po prostu znaleźć swoje miejsce w świecie. Z niecierpliwością czekam na kolejne epizody.

Ilość stron (tom 12): 320

Ilość stron (tom 13): 287

Wydawnictwo: Jaguar

Za możliwość przeczytania tej książki dziękuję wydawnictwu Jaguar ;)

Zajrzycie na mój profil na Instagramie oraz na profil Wydawnictwa Jaguar :)

[977] Recenzja: Zabójcza chmura. Młody Sherlock Holmes – Andrew Lane

"Kiedy wszystkie inne rozwiązania są niemożliwe, skorzystaj z tego, które zostało jakkolwiek nieprawdopodobne by się wydawało", czyli Sherlock Holmes na nowo.

Czytałam tę książkę kilkanaście lat temu, ale pamiętam, że nie dokończyłam jej i już właściwie nie pamiętam dokładnie, o czym ona była. Jako wierna fanka Sherlocka Holmesa (zarówno książek, filmów, jak i serialu), nie mogłam sobie odpuścić tej książki. Przy okazji nowego serialu Amazon Prime Video o tym bohaterze, który powstał na postawie tej książki, postanowiłam ponownie dać jej szansę.

Sherlock Holmes ma zaledwie czternaście lat i daleko mu jeszcze do legendy, którą kiedyś się stanie. Los jednak nie zamierza czekać. W lesie nieopodal posiadłości jego stryjostwa odnalezione zostają zwłoki, a trop szybko prowadzi do wpływowego barona. Śledztwo wciąga młodego Holmesa coraz głębiej, aż do mrocznych londyńskich doków, gdzie czai się ponura tajemnica zdolna przerazić nawet najbardziej bystre umysły.

Jak zachować chłodną logikę, gdy wokół mnożą się zagadki, a tuż obok pojawia się piękna, rudowłosa Virginia, skutecznie rozpraszająca uwagę?

Postać Sherlocka Holmesa, genialnego detektywa, jest wielokrotnie adaptowana. Pojawia się w filmach czy też serialach. Tworzy się bohaterów na jego wzór. Sherlock Andrew Lane'a to czternastolatek, który wyjeżdża na wakacje do stryjostwa. Wkrótce potem w lesie znajduje ciało człowieka i tak rozpoczyna się jego przygoda ze śledztwem, które wciąga do mrocznych londyńskich doków. Powoli odkrywa tajemnice dedukcji, z której później tak sławny. To ciekawy sposób na pokazanie tego bohatera od najmłodszych lat. Jest to jak powiew świeżości.

Andrew Lane ma lekki styl, dzięki czemu książkę czyta się błyskawicznie. Akcja jest dynamiczna, nie ma czasu na nudę. Ciągle coś się dzieje — po drodze Sherlock toczy sporo walk. Autorowi udało się oddać klimat epoki, tworząc coś, co inspirowane jest prozą Arthura Conana Doyle'a, a jednocześnie nie jest to kopia oryginału. Stara się sam coś wnieść w tę postać. Dać coś od siebie. Zabójcza chmura to lektura nie tylko dla młodzieży, fani tego genialnego detektywa znajdą tutaj coś dla siebie (niektórzy pewnie wyłapią pewne smaczki z późniejszych spraw Sherlocka). Książka wciąga od pierwszych stron, a napięcie budowane stopniowo towarzyszy nam do samego końca. Ta seria zawiera kilka książek i mam nadzieję, że wkrótce uda mi się je nadrobić.

Ilość stron: 303

Wydawnictwo: Replika

Za możliwość przeczytania tej książki dziękuję Wydawnictwu Replika ;)

Zajrzyjcie na mój profil na Instagramie oraz na Instagram Wydawnictwa Replika :)

[976] Recenzja: Czarownica wszechwieku – Karolina Barbrich

„Chciała go zabić, odebrać mu życie za to, że spróbował poświęcić dla niej swoje własne”, czyli nowa magia w Trylogii Bezpamięci.

Czarownica wszechwieku to drugi tom trylogii Bezpamięć autorstwa Karoliny Barbrich. Sięgnęłam po nią od razu po przeczytaniu Prostego sposobu na bezpamięć. Bardzo podobają mi się okładki tej trylogii — przyciągają wzrok.

Magowie nie toczą wojen... Dlaczego w takim razie dla magii gotowi są zabić?

Aurora, Azel, Ezra i Oliver usiłują uchronić się przed depczącymi im po piętach magami z kowenu Półksiężyc i postawioną na nogi policją Zjednoczonego Królestwa. Jednocześnie w trakcie swej wędrówki będą się zmagać z tym, co tkwi w nich samych... Jak zachowa się nowy typ groźnej, nieznanej magii? Co byliby gotowi oddać, by zyskać moc? A z drugiej strony – jak daleko można się posunąć, poświęcając swoje dobro dla przyjaciół? Droga z Newbridge przez angielskie miasteczka i metropolie staje się też podróżą w głąb siebie.

Pierwszy tom był wprowadzeniem do magicznego świata i mimo że fabuła nie była zbyt dynamiczna, to zakończenie sprawiło, że od razu sięgnęłam po drugi tom. Jednak tutaj również akcja nie pędzi, co nieco ostudziło moje oczekiwania. Opisy nadal są dosyć rozbudowane i momentami spowalniają jeszcze bardziej fabułę. W tej części towarzyszymy znanym nam bohaterom w podróży, ucieczce przed magami z konwenu Półksiężyc. Widać rozwój tych postaci — obserwujemy, jak dorastają i w jaki sposób podejmują decyzje, które nie zawsze są tymi dobrymi. Autorka w tym tomie nadal rozbudowuje swój magiczny świat i dostajemy kilka nowości. W powieści pojawiają się wątki przemocy domowej, zabijania oraz sceny ataków paniki.

W Czarownicy wszechwieku to podobnie, jak w Prostym sposobie na bezpamięć, najlepszym momentem książki jest jej zakończenie. Lubię, jak historia kończy się cliffhangerem — wtedy zachęca mnie do sięgnięcia po kolejny tom. Szkoda jednak, że ta akcja przyśpiesza dopiero na koniec, bo myślę, że powieść wiele by zyskała, gdyby była bardziej dynamiczna. W tej części pojawia się również wątek romantyczny (spodziewałam się, że się pojawi). Powieść nie jest długa, ale są momenty, kiedy to strasznie mi się dłużyła. Styl nadal jest przyjemny i widać, że autorka rozwija się pisarsko. Mam u siebie ostatni tom trylogii i liczę, że tam akcja ruszy od samego początku.

Ilość stron: 334

Wydawnictwo: Uroboros

Za możliwość przeczytania tej książki dziękuję wydawnictwu Uroboros ;)

Zajrzyjcie na mój profil na Instagramie oraz na profil wydawnictwa Uroboros ;)