Ulotna przedstawia Into dust, n #59
Dotyk drewna zaczyna jej doskwierać. Jej serce drży na samą myśl o tym, że właściwie bez mrugnięcia okiem, tu i teraz, mogłaby pozwolić Adrienowi się odzyskać. Rozum jednak dyktuje coś zupełnie innego. Każe wziąć się w garść i zrobić to, od czego powinna była zacząć. Ratować się. Zawalczyć o swoją godność. Przestać być marionetką w rękach szaleńca. Spopielić jego pochopne nadzieje na szczęśliwe zakończenie.
Nieprzyjemnie pokrzepiona możliwością odpłacenia mu za wyrządzone krzywdy unosi się na krześle i skraca resztki dystansu. Sylabizuje prosto w jego usta:
— To ty mnie zostawiłeś, Levine... bądź łaskaw o tym nie zapominać.
— Nie pozwoliłem ci wstać, Welch.
Kategoria: Romans
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz